Ik heb het altijd al gehad: wanneer er gewerkt wordt in mijn directe omgeving, word ook ik door die werkmicrobe gebeten. Daarom schrijf ik graag in volle cafés en koffiebars, waar mensen aan hun laptop zitten of een interessante conversatie hebben over wilde plannen. Toen ik gisteren dus met volle overgave en zonder pauze de…
Van een andere planeet
Plots verscheen Mr. Bean op de Deense hotel-tv. In koor riepen mijn kinderen enthousiast zijn naam. Alsof je in een ver, vreemd land opeens een stuk Belgische chocolade ziet liggen in de rekken van een lokale krantenboer. Wanneer de aflevering uit was, klonk de droevige eindgeneriek. Dat pakt me altijd. Dan word ik meteen naar…
Over kikkers en pad(d)en
Nadat het onweer is gaan liggen, gaan zij en ik even een ommetje maken. Meer dan anders hebben we dat nodig, want het lijkt alsof juni een doos is waarin alle vorige maanden zijn gepropt. Rennen naar vergaderingen, kinderen die op twee plekken tegelijk moesten zijn, deadlines die opstapelden… Heerlijk is het om de stilte…
Tramdromen
De zon is al onder wanneer ik op de tram zit naar huis na een lange dag in Amsterdam. Van zo’n dag moet ik altijd even recupereren. Dat lukt soms wonderwel op een tram, al zou je dat misschien niet meteen zeggen. Zeker rond een uur of negen zit tram 10 – die naam en…
Vind je ikigai
Nadat de verbouwingswerken aan onze achtergevel eindelijk achter de rug zijn, hebben onze buren het plan opgevat hun voorgevel te renoveren en dat zorgt wel voor een flinke dosis frustratie en lawaai. Omdat ik vaak van thuis uit werk aan cursusmateriaal, neem ik dan ook liever mijn toevlucht tot rustiger oorden, waar ik niet met…
Een gevoelige zenuw
Omdat mijn vorige tandarts richting pensioen ging en nog weinig moeite deed, moet ik de laatste jaren erg vaak naar de tandarts gaan. Die ex-tandarts wilde graag gaan skiën en zei meestal dat het goed was wanneer hij me aan de tand voelde. Ook als ik gewag maakte van een mogelijk beginnend gaatje of gevoelig…
Paddentrek
Er zijn niet veel momenten waarop ik mijn gedachten kan uitschakelen. Zeker niet nu. Door een licht ontvlambare wereld heb ik het gevoel constant aan te staan. Dingen gebeuren niet langzaam maar onmiddellijk. Niet ergens, maar overal tegelijk. Ze bouwen niet op of werken zelden ergens naartoe. Ze vallen aan en prikken in je hoofd,…
Een Nooteboom in de winter
Beste heer Nooteboom, Al enkele keren heb ik mezelf betrapt op de gedachte. Dat je* er niet meer was. Af en toe verscheen je in mijn nieuws van de dag of gesprek aan de tafel, en telkens dacht ik: je bent weeral ouder. Hetzelfde gevoel bekruipt me soms met andere helden zoals Kees Van Kooten…
De Afbraak
Bart Schols, jongens toch. Mijn indruk van jou was tot voor kort redelijk neutraal, maar wat ben je een eikel. Wat ik echter nog minder begrijp, is dat je ook dom genoeg bent om dit debat effectief te voeren op de openbare televisie anno 2026. Misschien enerzijds goed, omdat je je ware gelaat toont, maar…
Kamer in Oostende
‘Ik ben hier mijn hart verloren,’ zeg je. Ik knik bevestigend. Als jij dat niet had gezegd, dan had ik het gedaan enkele seconden later. ‘Spreek je dan over twee jaar geleden, De Letterie?’ Ja, dat deed je. Het is hier, in Oostende, waar we elkaar leerden kennen, samen met een tiental andere beginnende en…