Stockholm, 20/01/25

We zijn goed gearriveerd in het prachtige Stockholm en ik ben (weeral) meteen verliefd. Ondanks dat mijn vrouw de nachtelijke treincadans nog voelde tot de volgende avond, had deze keer iedereen (dus ook ondergetekende) goed geslapen in de SJ van Hamburg naar Stockholm. Tijdens het joggen deze avond langs het Söder Mälarstrand zag ik naast de betoverende einder, die voor negentig procent uit een stil, fonkelend meer bestond met her en der wat boten aan de kade die allemaal versierd waren met kerstlampjesachtige verlichting – maar niet de mottige soort, ook heel veel andere joggers én wat mistige regen. Mijn hart lag hier al ergens sinds deze zomer, maar nu komt mijn hoofd ook mee, onder meer door naar de supermarkt te gaan.

Toegegeven, wellicht betaal je hier iets meer, maar dat is ook het enige dat ik kan opmerken aan de supermarkten die ik bezocht heb. Al bij het binnenkomen was er geen pasmunt nodig voor de winkelkar, net zoals bij Colruyt, maar hier kan je wél rijden met de kar. In de eerste rayon werd mijn neurodivergent brein al voorverwarmd: het personeel maakt er een kunst van alle fruit en groenten zo mooi te sorteren dat je jezelf moet tegenhouden om gelijk alles in je kar te gooien. De meticuleuze zorg voor de presentatie vind je ook terug in het enorm diverse aanbod: koolrabi’s, een heel scala aan paddenstoelen (shimeij, enoki, portobello’s…) die je zoals snoep met een tangetje in een zakje kan stoppen, granaatappelsap, vers citroengras, pithaya’s, gochujang, broccolini, gekarameliseerde dadels…

Bij de appels hangen bordjes omhoog met een score voor hun zoet-, zuur- en knapperigheid (en het klopt ook effectief). Wanneer ik verbaasd was over de toch wel summiere hoeveelheid flessen halfvolle melk (niet per se de keuze, er zijn namelijk minstens vijf merken, maar de aantallen), zag ik dat dit de rayon was voor lactosevrije melk. Er was daarachter ook nog een halve rayon voorbehouden voor barista- en plantaardige melk.

De aversie om iets met courgette, aubergine, bospaddenstoelen of zoete aardappel te maken wanneer je met je lijstje in een Vlaamse supermarkt staat te kijken naar enkele beschimmelde, beduimelde of verschrompelde exemplaren van wat het ook is dat je nodig hebt, werkt in de Zweedse supermarkt net omgekeerd. Met spijt in het hart legde ik enkele prachtige pastinaken, een halve (ja, dat hebben ze daar ook) rode kool, fijne vleeswaren en fris ogende babyspinazie weer in de rekken, want ik had deze producten totaal niet nodig, kwam ik tot het besef, toen ik mijn lijstje ernaast legde. En toen was ik nog niet eens bij de snoepafdeling.

Terwijl ik bijna alles in mijn Google Keep-lijstje had doorstreept (een papieren lijstje is authentiek en moet dus in het Zweeds, dat komt nog wel), keek ik mijn ogen uit in dit parmantige paleis van smaak en orde. Plots werd ik me bewust van hoe het er moest uitzien voor mijn winkelende medemens: een kerel die rondloopt alsof hij in een nieuwe attractie van De Efteling zit en alles moet absorberen met zijn blik, want nog eens 45 minuten in die wachtrij is toch wat te veel van het goede. Na een viertal toeren puur voor het plezier begon ik aan een vijfde tour om de laatste paar items van mijn lijst te kopen. Het waren dingen die ik niet meteen had gevonden. Gebakken uitjes (en ze eten dat hier veel!), papieren tissues, kaas en knoflook. Vooral dat laatste vond ik vreemd: als vanouds zou ik dat naast de uien zoeken, maar daar lag niets.

Uiteindelijk vond ik de look aan de andere kant, naast de aardappelen en de losse uien. Er waren losse gele uien, losse rode uien, losse zoete uien, losse bruine uien. Dat was dus een aparte afdeling, naast de losse aardappelen. Idioot die ik was, de afdeling ‘uien in netjes’ afspeurend naar look. Hopelijk hangen er daar geen camera’. Na dit euvel zei ik tegen mezelf: als je iets niet vind, is het jouw eigen schuld. De kaas vond ik niet, maar daarvoor is er een andere reden: het is de gewoonte om met je osthyvel de ost zélf in schellen te snijden, dus legde ik met een zo Zweeds mogelijke uitstraling een half kaaswiel in mijn kar, tegelijkertijd denkend aan mijn geliefde Urban Arrow die helaas thuis in de garage staat.

Het kostte me moeite om de 175 euro aan boodschappen bergop te dragen met slechts één rugzak en twee winkeltassen, maar het was gelukkig maar acht minuten wandelen. ‘Sorry, ik heb geen papieren zakdoeken of gebakken ui gevonden, maar dat is volledig mijn eigen schuld.’