Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen

Mevrouw Nostalgie bezoekt de kinderkamer

Zoals elk doorsnee gezin hebben ook wij avond- en bedrituelen. Mijn dochter vraagt om haar ondersteboven de trap op te dragen. Ik heb dat ooit geïntroduceerd als afschrikmiddel voor kindjes die niet willen gaan slapen maar het is helaas populair gebleken. Ik roep mijn zoon, die op strookjes papier zoveel mogelijk haltes van de kusttram heeft genoteerd in zijn eigenzinnige spelling en ze één voor één aan het scanderen is. De reden is me onbekend – misschien moet hij binnenkort een presentatie geven. Hij is bang van de meeste fruitsoorten, maar een redevoering over kusttramhaltes voor een onbekend publiek zou hem denk ik niet afschrikken.

Ik maan mijn dochter aan voort te maken want het is al laat – een zin die ik uit gemakzucht en soms onmacht op elk tijdstip bovenhaal en die ondertussen danig aan doeltreffendheid heeft verloren. Wanneer die zinloze zinnen niet werken en kinderen zelfs je richting niet uitkijken, komt het erop aan grovere middelen te gebruiken. Het belangrijkste is hier dat je je kinderen goed moet kennen. Mijn dochter is niet gebaat bij eenzelfde aanpak als mijn zoon. Aftellen werkt bij hem, niet bij haar. Ik neem een nieuwe tube tandpasta waarop een afbeelding staat van de Disneyfilm Cars. Ze gelooft me niet als ik zeg dat het autopoetsmiddel is. Zelfs mijn driejarige is immuun voor mijn onnozele opmerkingen.

‘Kijk eens, nieuwe tandpasta voor wie zijn pyjama aan heeft!’ roep ik heel enthousiast. In een mum van tijd staan ze beiden op hun respectievelijk hoge en lage krukjes voor de lavabo. Terwijl ik haar jonge melktandjes poets, hoor ik op de achtergrond: ‘Bredene Centrum, De Haan Vosseslag, Oostende Weg naar Vismijn, Oostende Station…’ Ook hij moet zijn tanden poetsen en ik beloof hem dat hij alle haltes nog één keer mag opzeggen in bed.

Ik lees een verhaaltje van Lars de kleine ijsbeer en de walvisbaai. Er wordt met grote ogen geluisterd. Een tel na het laatste woord besluit mijn zoon dat het dringend tijd is voor een recital over tramhaltes. Mijn dochter heeft de gewoonte zelf nog een boekje te lezen. Daarbij legt ze een perfecte intonatie en onberispelijke uitspraak aan de dag. Het is alsof ik naar mezelf luister. De inhoud is nonsens, de toon is uiterst volwassen. Heerlijk is dat.

Het is 20u30, tijd om het licht uit te doen. Tegenwoordig blijven de muziekdoosjes aan de kant en moet ik Slaapliedje van Samson & Gert opzetten. Dat lied heeft zijn doel nog niet vaak gemist. Sinds deze week is er een nieuwe hit om het land van Morpheus te betreden: Bobientje gaat verhuizen. Eveneens van diezelfde hitmachine. Voor de duidelijkheid: er zijn een aantal restricties. Een liedje kan het pas schoppen tot bedritueel als het aan bepaalde eisen voldoet. Het moet een ‘rustig’ liedje zijn. Geliefkoosde titels als Alles is op en Samsonrock haalden papa’s rigoureuze selectie dus niet, tot grote spijt van de supporters.

Ik moet toegeven dat ik Bobientje gaat verhuizen niet kon weigeren op basis van mijn vooropgestelde criteria. Ik zoek het op Spotify en druk achtereenvolgens op de herhaal- en op de afspeelknop. Na twee rondes zegt mijn dochter, die tot mijn verbazing nog wakker is: ‘Ik kan niet slapen want dat is heel droevig, papa.’ Daarop hoor ik aan mijn linkerzijde een bevestiging: ‘Ja, wij krijgen daar nachtmerries van!’ Hoewel de muziek ietwat mineur klinkt en de boodschap fataal klinkt (ze gaat verhuizen, misschien naar Amerika of China), is er toch die logische en bevrijdende plottwist: ze gaat verhuizen naar de straat van Samson. Ik maak mijn kinderen dat even duidelijk, maar ze weten wat ze willen.

‘Ik wil van het clowntje!’ – ‘Nee, van Pieter Konijn!’ Ik bedaar de gemoederen met de belofte af te wisselen. De rust keert terug in de kinderkamer. Ik denk bij mezelf: het is geen Eurosongfestival, zet gewoon één liedje op en ze moeten slapen, potverdorie. Toch ben ik blij dat ze deze liedjes willen horen, het zijn namelijk twee van mijn lievelingsliedjes en ik heb ze zelf door mijn zeef gefilterd als ‘geschikt om te slapen’.

Nu, ‘van het clowntje’ betreft niet een of andere Studio 100-clown. Wij mengen hier graag hoge cultuur met lage cultuur. Zo geven we niet toe aan plat commercialisme of aan snobisme. Of net wel aan beide misschien. Mijn zoon refereerde weldegelijk aan Send in the Clowns, de klassieker van Stephen Sondheim uit de musical A Little Night Music, een lied waarmee ik een speciale connectie heb. In mijn kinderjaren ging ik vaak bij mijn nichtje spelen. Daar stond, boven de zetel in het boekenrek, een muziekdoosje uit de jaren 70 met een clowntje. Als je het laatje opende, speelde het Send in the Clowns. Vele jaren later kwam de melodie weer in mijn leven bij het kijken van een aflevering van The Simpsons, de comeback van Krusty. Toen ik het tien jaar later opnieuw hoorde, brak er iets in mij.

Hetzelfde is gebeurd met de muziek van het kinderprogramma The Tale of Peter Rabbit and Benjamin Bunny. De outro is een prachtig lied van Miriam Stockley, Perfect Day. In die tijd was het te zien in een Nederlandse versie op BRT, denk ik. Ik heb er zelden naar gekeken, maar omdat mijn broers en ik altijd tv mochten kijken vanaf 18u zagen we elke dag de aftiteling van Pieter Konijn. De muziek heeft zich op een veilige en kwetsbare plek in mijn hoofd genesteld. Telkens wanneer ik het hoor, voel ik de kikker – toepasselijk in dit geval – in mijn keel. Een onbehapbare brok nostalgie en verlangen naar weleer.

Daar zit ik dan. Nog steeds op de leesstoel met het licht uit in de kinderkamer. Te luisteren naar mijn eigen jeugd. Een mak lammetje. Kippenvel van in mijn nek tot in mijn kuiten. Tranen biggelen over mijn wangen bij de gedachte aan die vervloekte maar o zo mooie vergankelijkheid van de dingen. Mijn kindertijd was een tijd zonder zorgen en vol warmte. Elke nacht werd ik in slaap gewiegd door ronddraaiende houten engeltjes, met papa of mama heel dicht bij mij.

‘En nu weer van Bobientje, papa!’

Door Lennart

Lennart schrijft, componeert, lacht, huilt, observeert, denkt na en creëert.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *