Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen

Pedologische studiedag?

Mijn kinderen hebben vandaag een dag vrijaf, of een pedagogische studiedag zoals men dat pleegt te noemen. Ik dacht ze er vanmorgen nog even aan te herinneren, maar mijn waarschuwing bleek overbodig: ze wisten het nog heel goed. Zeker omdat mama wél uit bed moest en wij met drie mochten blijven liggen. Woensdag is toevallig ook mijn vrije dag, die ik meestal vul met voorbereiden van de lessen en/of schrijven aan mijn boek. IJdele hoop natuurlijk, op een dag als deze, maar ik was dan ook nog niet goed wakker.

Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen

De dakgoot uitkuisen zal voor morgen zijn

Een druilerige maandag, de eerste dag van de herfstvakantie. Die kwam zeker niet te vroeg: de kinderen zijn moe van de langst ononderbroken periode op school, de leerkrachten kunnen even uitblazen (en liefst in het gezicht van diegenen die, nu de discussie weer eens hoog oplaait, menen dat de job vooral vakantie omvat). In tegenstelling tot de periode van de lockdown, die stilaan een vage vorm begint aan te nemen in ons collectieve geheugen, hadden mijn vrouw en ik geen plan om rusteloze kinderen bezig te houden bij noodweer. Het blijft maar gieten en ik moet de dakgoot uitkuisen. Behalve tante J. die ‘s middags koekjes komt bakken is de dag nog lang en vervaarlijk ongevuld.

Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen uitstap wandelen

Parijs, de stad van de liefde tussen vader en zoon

Ik kon nooit op voorhand weten welke impact de eerste echte trip alleen met mijn zesjarige zoon op mij zou hebben, al had ik me op iets heel speciaals voorbereid en jeukten mijn handen en hart toch wel wat voordat die dag aanbrak. De deal was dat hij een lentefeest mocht doen en een trip met papa mocht kiezen. Hij koos Parijs en ik weet tot op vandaag niet waarom, maar ik ben heel blij dat hij dat heeft gedaan. Het was magisch om helemaal alleen met mijn kind in een grote stad rond te dwalen zo ver weg van huis (hoewel dat relatief is). Hij keek vooral uit naar de Thalys, want hij is een treinfanaat. En na Parijs krijgt die term zeker betekenisuitbreiding naar tram- en treinfanaat.

We zwaaien mama en zus uit en vertrekken met – zoals het mannen betaamt – bijna niets naar de stad van kaas en wijn. Ik had op voorhand opzettelijk geen echt plan gemaakt om er zeker van te zijn dat er geen boeien waren waar mijn zoon en ik ons als vanouds aan zouden vastklampen. Dit was op zich al spannend maar ik wilde er helemaal een avontuur van maken. Mijn zoon is blij dat we met tram 10 van Deurne naar het station van Antwerpen-Centraal rijden, dus de reis kan al niet meer stuk.

Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen

Mevrouw Nostalgie bezoekt de kinderkamer

Zoals elk doorsnee gezin hebben ook wij avond- en bedrituelen. Mijn dochter vraagt om haar ondersteboven de trap op te dragen. Ik heb dat ooit geïntroduceerd als afschrikmiddel voor kindjes die niet willen gaan slapen maar het is helaas populair gebleken. Ik roep mijn zoon, die op strookjes papier zoveel mogelijk haltes van de kusttram heeft genoteerd in zijn eigenzinnige spelling en ze één voor één aan het scanderen is. De reden is me onbekend – misschien moet hij binnenkort een presentatie geven. Hij is bang van de meeste fruitsoorten, maar een redevoering over kusttramhaltes voor een onbekend publiek zou hem denk ik niet afschrikken.

Categorieën
creatief schrijven kinderen

Het is honderd óf drie euro, wat kies je?

Mijn kinderen spelen winkeltje. Mijn dochter is de mevrouw die in de winkel komt kopen, mijn zoon is de eigenaar. Als valuta gebruiken ze wasspelden. De mevrouw krijgt bij binnenkomst meteen een keuze tussen drie onmisbare producten. Een regenboogbal – de winkelier is overduidelijk mee met de huidige maatschappelijke thema’s; één speelkaart – voor klanten die hun schoppen drie hebben kwijtgespeeld; en twee memorykaartjes – voor een héél kort spel of voor wanneer je niet tegen je verlies kan.

Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen schrijfopdracht

Het leven in rood, geel en blauw

Als dertiger sta ik meer te klungelen dan als kleine jongen. Dat mensen naar me toe komen voor een luisterend oor, voor mijn goede raad, voor mijn empathisch vermogen, terwijl ik om de haverklap met mezelf in de knoop lig, ik krijg er schaamrood van op mijn wangen. Op de Steinerschool leerde ik rood, geel en blauw kennen als de hoofdkleuren. Dat was duidelijk. Ik schilderde het ene na het andere pièce de résistance. Een half leven later heb ik een reusachtig pallet met elke denkbare kleur voor mij liggen. Maar er komt niets meer op papier.