Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen uitstap wandelen

Parijs, de stad van de liefde tussen vader en zoon

Ik kon nooit op voorhand weten welke impact de eerste echte trip alleen met mijn zesjarige zoon op mij zou hebben, al had ik me op iets heel speciaals voorbereid en jeukten mijn handen en hart toch wel wat voordat die dag aanbrak. De deal was dat hij een lentefeest mocht doen en een trip met papa mocht kiezen. Hij koos Parijs en ik weet tot op vandaag niet waarom, maar ik ben heel blij dat hij dat heeft gedaan. Het was magisch om helemaal alleen met mijn kind in een grote stad rond te dwalen zo ver weg van huis (hoewel dat relatief is). Hij keek vooral uit naar de Thalys, want hij is een treinfanaat. En na Parijs krijgt die term zeker betekenisuitbreiding naar tram- en treinfanaat.

We zwaaien mama en zus uit en vertrekken met – zoals het mannen betaamt – bijna niets naar de stad van kaas en wijn. Ik had op voorhand opzettelijk geen echt plan gemaakt om er zeker van te zijn dat er geen boeien waren waar mijn zoon en ik ons als vanouds aan zouden vastklampen. Dit was op zich al spannend maar ik wilde er helemaal een avontuur van maken. Mijn zoon is blij dat we met tram 10 van Deurne naar het station van Antwerpen-Centraal rijden, dus de reis kan al niet meer stuk.

Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen uitstap wandelen

Papa, ik wil nooit meer zo’n spel. Nooit.

We hadden de knoop doorgehakt: ik zou met mijn zoon een weekend naar Parijs gaan om zijn zesjarige bestaan te vieren. Nu nog een feestje organiseren dat hij niet snel zou vergeten. We deelden het lentefeest op in twee dagen, vooral door toedoen van tante Corona: een dag met familie en een feestje met vriendjes. Dat feest met vriendjes mocht dus niet zomaar een feestje worden. Over een vuur springen of al dan niet geblinddoekt nieuwe smaken proeven zou geheid uitdraaien op een fiasco, dus ging ik op zoek naar iets minder eng maar wel avontuurlijk. Ik zocht en vond een zoektocht.

Categorieën
uitstap wandelen

Beken(d) in Gent!

Een tijdje terug bezocht ik mijn goede vriend Pieter. Hij woont in Gent. We zouden daar iets doen wat menig mens heeft gedaan het afgelopen jaar: wandelen. We waren erg verheugd elkaar nog eens in volle glorie te mogen aanschouwen, en we kuierden keuvelend door de Gentse stadskern. Omdat Pieter om de haverklap verhuist, ben ik al bijna even bekend met Gent als met Antwerpen. Ik wist echter niet wat ons te wachten stond na zonsondergang…

Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom kinderen wandelen

Het zandpad kiezen

Kiezen is verliezen, zeggen ze. De keuzes die we maken, bepalen wie we zijn en wat we worden. Daarbij horen ook alle keuzes die we niet maken. Ik heb vaak de neiging me blind te staren op dingen die een ander wél doet of heeft gedaan. Het is geen afgunst, ik gun iedereen alles. Het voelt eerder als spijt. Een trein die ik heb gemist omdat ik toen niet snel genoeg kon rennen. Een weg die ik links of rechts heb laten liggen uit gewoonte rechtdoor te gaan. Maar wat als de tweesplitsing waar je voor staat uiteindelijk een reusachtig rondpunt blijkt te zijn?

Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom wandelen

Afscheidswandeling

Weer eens een serieuze baaldag op dinsdag 27 oktober 2020. Het is ook een dag die ik niet meer zal vergeten om een andere reden, waarover ik het op het einde van dit bericht zal hebben. Nochtans begon de dag zoals elke andere dag: opstaan, ontbijten – mijn rol bestaat er meestal gewoon in om boterhammen te smeren voor de kinderen, want mijn maag weigert ‘s morgens voedsel; een espresso en een stuk pure chocolade is alles wat ik nuttig tot een uur of twaalf – en gaan werken. Vandaag heb ik zowel ‘s morgens als ‘s avonds een klas en spendeer ik gewoonlijk de middag op school, om administratieve alarmklokken uit te schakelen. Maar niet deze week, ik beslis om heen en weer te gaan, maar zal enkel heen gaan, niet weer.

Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom wandelen

Avondwandeling #1

Zij dwong me op te staan, mijn schoenen en m’n regenjas aan te trekken en minstens een half uur te gaan wandelen. Ik zou niet binnen mogen mocht ik toch na een kwartier al forfait geven, zo standvastig is ze wel. Gelukkig maar, want het kleine schapenvelletje waarop ik in het midden van een speelsessie met de kinderen mijn volle hoofd had neergelegd – de rest van mijn lichaam lag op de houten vloer – voelde hetzelfde aan als een kingsize matras met gepluimte van de zachtste ganzenveren.