Met de trein naar Train World!

Vandaag leidt onze weg naar het treinmuseum in Schaarbeek: Train World. Het is niet zo pretparkachtig als het klinkt. Om voorraad in te slaan voor onderweg, maak ik mijn vierwekelijkse trip naar de bakker. Opnieuw is het erg stil op straat. In mijn hoofd probeer ik de verschillen met vorige week te zoeken: 1) het aantal huizen behangen met exuberante hoeveelheden kerstdecoratie is aanzienlijk afgenomen 2) mijn pas is eerder slalommend om de plassen te ontwijken en 3) in plaats van geen hond kom ik nu wél een hond tegen, die via een lijn is verbonden aan een oude heer.

De eerste spoorlijn van België

Terwijl ik een achttal sandwiches bestel zie ik dat Tripadvisor Train World als nummer 1 van 12 dingen om te doen in het exotische Schaarbeek tipt. Hebben wij goed gekozen zeg! Het museum is niet onze vuurdoop, maar ondertussen lijkt het wel lang geleden. Het hoeft niemand te verbazen dat het enige echte treinmuseum van België op het tracé van de eerste spoorweglijn in België werd gebouwd, die tussen Brussel en Mechelen in 1835.

Via het station van Schaarbeek, dat je al wat schaalmodellen van prachtige stoom- en diesellocomotieven voorschotelt (o.a. enkele uit chocolade voor de gelegenheid), steek je de spoorwegtuin over tot je binnentreedt in een gigantische industriële loods met een art-nouveaulook. Het museum biedt geen zachte landing waar je mondjesmaat doorheen verschillende periodes wandelt. Train World windt er geen doekjes om, het is compromisloos en wil uitpakken. Meteen word je geconfronteerd met een aantal indrukwekkende stoommastodonten enkele meters onder het raster waarop je staat, terwijl boven je hoofd de eerste spoorweglijnen geanimeerd verschijnen op een kaart van België.

Blijdschap in de Train World shop

Op nog geen anderhalf uur waren we er helemaal door. Normaal lees ik alles en als er een audiogids of iets dergelijks beschikbaar is, laat ik het zelden links liggen. Vandaag niet. Mijn dochter had een moeilijke dag en dat zullen we geweten hebben. Zo was ze onder meer zichtbaar teleurgesteld dat het merendeel van de trapjes die toegang bieden aan de binnenkant van de treinstellen vanwege COVID19 met rood lint waren afgespannen. Mijn zoon zou het laten bij die teleurstelling, maar mijn dochter kan je niet zomaar met linten of verbodsborden tegenhouden. Ik heb met andere woorden anderhalf uur achter een driejarige mogen crossen. Ergens kwam dat ook wel goed uit, want ik had enkele dagen voordien een stappenteller op mijn telefoon geïnstalleerd en had na dit schijnbaar kalm dagje uit al drie mijlpalen behaald, allemaal dankzij het kat- en muisspelletje met mijn jongste telg.

Zoals vanouds eindigt een museumbezoek met de obligatoire passage doorheen de museumshop, waarvan elkeen, zeker door de te volgen pijlen op de grond, alle vierkante centimeters bezocht zal hebben vooraleer hij of zij de uitgang mag vinden. Mijn kinderen kregen van ons een notaboekje waarop het fiere logo van de Belgische Spoorwegen prijkt. Die fierheid straalde ook af op hen, want ze glunderden zelfvoldaan met hun kleine stapeltje blanco papier, formaat A6. Onszelf trakteerden we op een aantal ouderwetse affiches, onder andere eentje van reclame voor een nieuwe slaaptrein uit 1959 ‘ligwagen 2e klas: het nachtkomfort binnen ieders bereik’. Die komen boven ons bed.

Coronakak

Weer aangekomen in het station merkt mijn vrouw op dat er bijzonder veel kak ligt in de stations vandaag. ‘Van menselijke oorsprong’, voegt ze er nog aan toe voor de suspense. Ik vraag haar om zich nader te verklaren. Ze heeft een donkerbruin vermoeden dat het wederom door toedoen van COVID19 is. De openbare toiletten zijn nu vaker dicht en ’s avonds of ’s nachts kan een dakloze zijn grote boodschap niet meer doen in de vertrouwde horecazaken.

Tijdens de treinrit huiswaarts ben ik met mijn dochter niet minder dan drie keer naar de wc gegaan tussen de stations Eppegem en Mortsel-Oude God. Ik kon het mij niet permitteren niet naar haar te luisteren, het drol-op-de-vloer-van-het-zwembad-van-Deurne scenario van vorige week nog vers in mijn geheugen. Toch was het geen enkele keer prijs. Ze beantwoordde mijn zucht met een laconiek ‘er komt niks, papa’. Stiekem verdenk ik haar er wel van gewoon op dat knopje te willen drukken dat de automatische deur van het treintoilet opent.

Treinaforismen

Bij het thuiskomen moest ik bekennen dat ik enigszins blij was met het vroege uur. Dat rushen door het museum was dan toch voor iets goed, nu was er nog een halve dag over om andere nuttige zaken te doen zoals scrollen op sociale media. Dan viel mijn oog op mijn zoon, die gretig was beginnen schrijven in zijn Spoorwegenboekje, waarin hij enkele niet mis te verstane aforismen had neergepend in zijn progressieve spelling, zoals:

Hoe baw je spooren

je legt ze aan olkaar.

§

Als de trijn stopt

is er veel lawaaj

§

We zijn naar

trijnemuzeem gegaan

§

Wat verder vond ik een visuele weergave van onze activiteit van de dag.