Wat maakt me blij?

Misschien hebben enkele van mijn bescheiden aantal lezers het al ergens opgepikt, maar sinds vorige week neem ik deel aan een workshop ‘literair bloggen’, een cursus die zich verspreidt over drie maanden, gegeven door Dirk Van Boxem. De opdracht voor deze week luidde eenvoudigweg: waar ben je blij van geworden? Een ogenschijnlijk simplistische schrijfopgave, edoch, ik voelde al meteen dat dit voor mij wel eens erg lastig zou kunnen worden. Ik word namelijk niet zo vaak blij van dingen. Ik ben soms enthousiast, geraakt, verbaasd, begeesterd en eventueel goedgezind, maar zelden ‘blij’.

In volgorde van belangrijkheid: 1. cappuccino, 2. mijn gezin, persoonlijke gezondheid en toekomstplannen 3. seks

Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen nukkige oude vent, althans nu nog niet. Er zijn zeker dingen die me kunnen verblijden. In de eerste online sessie via Zoom, het programma waarmee iedereen ondertussen een sterkere vertrouwensband heeft opgebouwd dan met de eigen (groot)ouders, had ik achteloos op bovengenoemde vraag geantwoord met één begrip: mijn zelfgemaakte cappuccino. Uiteraard was dit eerder een statement en een poging droog uit de hoek te komen – en misschien wat grieten te versieren, wie weet – toch leek ik achteraf niet veel verder te komen.

En toen was het donderdag, en mijn huiswerk is nog niet klaar! Ik kan toch geen blog schrijven waarin ik beweer dat een kop koffie met gestoomde melk het beste is wat me deze week is overkomen? Wat gaan mijn vrouw en kinderen daarvan zeggen? Ik heb ook nog een goede vriend bezocht die ik lang niet had gezien, die zich overigens een Golden Retrieverpup heeft aangeschaft. En met mijn vrouw stomende seks gehad (drie keer na elkaar, we voelden ons weer studenten op kot) in drie verschillende vertrekken van onze woning. Moet dat alles onderdoen voor een kop cafeïne? Best niet.

Veel te veel Star Trekken

Wie mij kent, weet dat ik overloop van passie voor zowel de kleine als de grote dingen des levens. Zo werd mijn gemoed deze week ook geroerd door zaken die even goed bij de man in de straat zijn dag kunnen maken. Zoals de winterzon die in mijn ogen priemde, waardoor de banale fietstocht naar de school van mijn kinderen plots een levensgevaarlijke onderneming werd. Of ’s avonds met mijn vrouw naar Star Trek kijken en ontdekken dat er zeven seizoenen zijn van vijfentwintig afleveringen die elk vijfenveertig minuten duren. ‘Yes, nog keiveel kijkplezier!’ kirde zij, waarbij ze een weinig thee in de zetel morste. Ik voelde nattigheid, want ik besefte dat dit alleen nog maar Star Trek: The Next Generation betrof. En ik wil altijd alles zien. Zo ben ik. Een snelle rekensom leerde me dat er om en bij de dertig dagen nodig zouden zijn om alle afleveringen te bekijken. Haar enthousiasme, dat mij kortstondig ook in de ban had gehouden, veranderde al gauw in uitzichtloosheid.

Terwijl ik eigenlijk verheugd was dat er nog zoveel boeiends was om naar te kijken – wat je niet meer kan zeggen van kabeltelevisie – werd ik moedeloos van de enorme spanwijdte tussen de eerste aflevering en de laatste. Bingewatchen is helaas niet aan mij besteed, omdat ik pas kan beginnen bingen om een uur of acht en de nachtbraker in mij heeft enorm aan kracht ingeboet, mijn lichaam houdt het voor bekeken rond een uur na middernacht. Als ik dus alle afleveringen wil zien, zal ik een heel jaar niets anders mogen kijken, als en slechts als aan volgende voorwaarden wordt voldaan: minstens vier uur per dag kijken en geen enkele dag overslaan. Dat zie ik niet zitten. Ik slaakte al een zucht van opluchting toen de eindgeneriek van de finale van The Big Bang Theory over mijn scherm rolde.

Kafka wint!

En dan plots, borrelend uit de diepe krochten van Facebook – ik was aan het punt gekomen dat het geen zin meer heeft het scrollwieltje van de muis te hanteren om weer naar de bovenkant van de pagina te keren en het enkel nog baat de scrollbar aan de rechterzijde fors omhoog te slepen – een nieuwsbericht. De titel intrigeert al op zich, vooral het tweede stuk, dat een citaat is: “Je mag nooit 2 keer over zelfde stuk spoor rijden”. Ja, dit heeft potentieel om mij blij te maken, denk ik, en ik begin te lezen.

In het programma De Inspecteur op Radio 2 doen Stefaan en Julie hun verhaal. Ze willen de trein nemen naar zee en krijgen via de website van NMBS te lezen dat ze dat best in twee keer doen: van Leuven naar Herent en van daaruit naar Oostende. Zo gezegd zo gedaan. In Brussel-Noord dienen ze elk twee en een halve euro extra te betalen voor het stuk spoor waarover ze twee keer hebben gereden, blijkbaar mag dat niet. Daar komt ook nog eens een toeslag van zeven euro bij omdat ze dat ticket op de trein (moeten) aankopen in plaats van op voorhand. Wie haalt het in zijn hoofd?

Op zich is dit gegeven al ridicuul, maar het wijze internet weet me ook te informeren over een duister kantje. Het blijkt namelijk zo dat een NMBS-medewerker een extraatje verdient per verkocht kaartje op de trein. Ze werken op commissie dus. Een beetje. Goed, als ik hiervan blij zou worden, kan je me gerust verslijten voor een misantroop. De fun part komt nog. Ik was namelijk op zoek naar absurdistische, kafkaiaanse toestanden bij het lezen van de titel, en mijn bevrediging kwam kort nadien.

Zo sturen Stefaan en Julie elk apart een mail waarin ze hun terechte verontwaardiging kenbaar maken en je houdt het niet voor mogelijk maar ze krijgen beiden een ander antwoord. Julie hoeft niets te vrezen en krijgt naast verontschuldigingen ook haar geld terug. Haar reisgezel echter, wordt op pedante wijze gewezen op zijn fout, maar krijgt na die hele uiteenzetting eveneens zijn geld terug ‘omdat de regel wel ingewikkeld is’. De NMBS laat hen vervolgens weten dat ze er ‘lang over hebben vergaderd’ en dat ze de treincontroleur in kwestie toch gelijk geven. Dus… moesten ze eigenlijk hun geld niet terugkrijgen? Om hun gelijk te staven vermeldt de NMBS ook nog dat de reiziger een ‘duidelijke’ waarschuwing krijgt. Hilarisch wat als duidelijk wordt bestempeld, in kleine lettertjes onderaan staat: ‘voor deze verbinding heb je mogelijk twee biljetten nodig’. Mogelijk dus.

Stel dat je een regelneef bent en over het brein van een Belgisch minister beschikt, en je neemt de moeite op die link te klikken, moet je je niet verwachten aan een Orakel dat je meteen diets maakt of je dan wel of geen extra ticket moet kopen. Je komt je op een soort FAQ-pagina. Het is dus eerder onmogelijk dan mogelijk.

Met dit alles heb ik me echt een kriek gelachen. Wat een heerlijk land is dit toch, met zijn vlekkeloze communicatie in drie talen, zijn zeven parlementen en negen ministers van Volksgezondheid. En natuurlijk de regels. Want zonder regels zijn we slechts bronstige primaten die elkaar neuken, bestelen en de kop inslaan. Maar de kers op de taart is wel altijd de uitleg achter de regel. Ook die wil ik u niet besparen, beste lezer. Het komt er op neer dat je beter niet de trein neemt die de website of app suggereert en die om een redelijk uur arriveert op je bestemming. Nee, neem een trein die in elk godvergeten Vlaams boerengat halt houdt omdat je anders, God bewaar ons, TWEE KEER over hetzelfde stuk spoor zou rijden!