Misschien is vandaag wel de dag dat ik sterf. Ik zeg dit omdat ik vandaag mijn hele verleden heb zien voorbijkomen in mijn gedachten, terwijl ik van mijn werk naar huis fietste in het drukke Antwerpse verkeer. Op zich al reden genoeg om een gewisse dood in de ogen te kijken. Ik weet niet wat…
De vuilnisman en ik
Het was een maandagmorgen. Het regende zo fel dat ik de hele weg naar de bakker mijn ogen dichtkneep. Ik moest naar de ‘verre’ bakker, omdat de Deurnese Bakkersgilde na rijp beraad ooit heeft beslist om collectief te sluiten op maandag, het uitgerekende moment waarop vaders naar de bakker moeten. Vloekend waad ik door plassen,…
Jip en Janneke in Edinburgh
Annie MG Schmidt heeft er in haar talloze verhaaltjes bij mijn weten nooit gewag van gemaakt, maar het is niet ondenkbaar dat haar fictieve kinderen Jip en Janneke in een Freinetschool hebben gezeten. Sinds de mijne naar De Pientere Piste gaan, kan ik haast geblinddoekt zulke kinderen herkennen. Een van de meest in het oog…
Malaise in de Delhaize (een ode)
Het is maandag, de dag waarop ik inkopen doe voor de hele week. Zoals altijd bereid ik me goed voor, want slechts met een goede voorbereiding kan men een mentale instorting in zo’n supermarkt vermijden. Ik vraag me oprecht af wie zoveel prikkels in zijn systeem kan incasseren. Ikzelf wapen me ertegen met planning, doelgerichtheid…
Reünies en ruïnes
Onlangs waren mijn eega en ik op een reünie van een groep die zij ooit beschouwde als haar thuis. Het is voor mij de derde reünie in een jaar tijd. Misschien zegt dat iets over de plotse hang naar nostalgie op vijfendertigjarige leeftijd, ware het niet dat het dan vooral de anderen zijn die een…
Regen aan de ontbijttafel
Terwijl we aan de ontbijttafel een discussie hebben over of je al dan niet stinkende pipi krijgt van een kom Smacks, trekken de hemelsluizen open. Het harde tikken op het dakvenster van de keuken belemmert deels ons gesprek. ‘Dat is weer typisch’, zegt mijn vrouw troosteloos onze tuin beschouwend, ‘het is mijn beurt om de…
Dansen met Diane in een Dolle Dinsdagclub
Het was nog maar mijn tweede keer in de befaamde Dinsdagclub en ik stond al op het podium. Dat had ik natuurlijk voor een groot deel aan mezelf te danken, omdat ik Vitalski een mail had gestuurd. Ik had twee weken voordien enkele regels protestproza geschreven, ter ere van Roald Dahl. Omdat ik zelf verhinderd…
Het weekend begint op dinsdag
Wie nog niet gehoord heeft van Vitalski’s Legendarische Dinsdagclub, heeft onder een steen geleefd. Ik wilde al lang eens om de oren worden geslagen met de superlatieven die menig intrigerende figuur veil heeft voor wat zich daar afspeelt. Toen ik vernam dat niet één maar twee collega’s het podium zouden bestijgen op de valentijnseditie, vond…
Piemels in de fitnessclub
Sinds een maand ga ik naar de fitness. Nee, het betreft geen goed voornemen, wel een slimme wissel. Daarvoor jogde ik namelijk, maar het was moeilijk om mezelf bij te houden. Mijn hart wilde te snel, mijn benen bleven achter. Drie keer per week werd twee werd één. Regen was eerst een goddelijke verfrissing tijdens…
Cyberaanval
Vandaag zou ik na enige tijd weer een klas mogen geven. Ik kijk ernaar uit, want die uren spenderend achter een scherm, mijn weg banend door de krochten van Microsoft Sharepoint, muziek in mijn oren die mijn aandacht zogezegd afleidt van de andere hipsters met laptops naast, over en achter me in de buurtkoffiebar, het…