Categorieën
creatief schrijven gedachtenstroom

Een onverhoopte klusdag

Paasvakantie. Zoon is naar een eendagskampje en dochter is een spelletje aan het spelen met mama. Het gebeurt niet vaak dat er zich een stiekeme kans voordoet om ongestoord te schrijven. Ik zet me buiten op de decoratieve bank die met het huis kwam. Het is nog ochtendfris, maar niet op het bankje, dat pal in de zon staat. Ik klap m’n laptop open en bedenk plots dat ik mijn espressoapparaat heb aangezet om een cappuccino te maken. Het is een Nuova Simonelli Oscar II, die een kwartier moet warmdraaien als een dieselmotor zodat men er nadien de vruchten van kan plukken, namelijk een kopje versgemalen single origin koffie met een zachte crema. Goed, eerst koffie, dan schrijven.

Nadat ik mijn goed gelukte rosetta heb gesavoureerd zet ik me weer in het zonlicht. Waarover ging ik schrijven? Mijn blik danst over onze tuin. Ik ben altijd redelijk onverschillig geweest tegenover het bezitten van een tuin en bij het zoeken naar een geschikte woning behoorde het niet tot mijn criteria, wél tot die van mijn vrouw – en mijn ouders, die je toch ook niet graag teleurstelt. Een frisse bries brengt me de verfrissende gedachte dat ik erg tevreden ben met mijn bescheiden tuin. Echter, het groen dat veel mensen aan hun vingers hebben, zit bij mij wat tuinieren betreft achter mijn oren. En het gras staat hoog, zie ik. Mijn vingers hangen op een millimeter van de letters maar twijfelen. De stem in mijn hoofd zegt duidelijk: ‘ge moet het gras afrijden’.

Met tegenzin leg ik mijn gerief aan de kant en slenter het kot in dat achteraan in de tuin staat en dat ik twee jaar geleden zou omdopen tot een mancave, omdat ik daar als echte vent nood aan heb. Naast zakken vol tuinafval en gekliefd hout liggen er nog enkele onmisbaarheden van het Vlaamse tuinwezen, zoals daar zijn: een haagschaar, een hark of twee en uiteraard een grasmaaier. Ik heb zo’n oud niet-elektrisch model met redelijk botte messen.

Ik ben iemand die graag van alles een beetje doet als het op werk aankomt, maar absoluut het talent daar niet voor heeft. Het verbaast mezelf dus niets dat ik na het aanschouwen van het korte gras niet meer aan schrijven toekom, het is immers een klusdag nu. Jammer. Na een tuintafel half uiteen te halen, de vraag ‘wij hadden toch een koevoet’ onverhoopt negatief te moeten beantwoorden en wat op te ruimen her en der spreekt mijn vrouw me moed in. Ik moet toch maar even schrijven, dochterlief gaat opeens zoon mee ophalen. Zo heb ik plots weer een dik uur.

Ik ben in de war. Ik wilde een blog schrijven over Marseille, toen de dag daar plots anders over besliste. Het gras lonkte, nee, daagde mij uit. De tuintafel loenste en de rommel riep het uit. Schrijven kon niet meer, het was duidelijk een dag om arbeid te verrichten. Het is zeer uitzonderlijk dat mijn brein opnieuw de bocht naar het originele plan maakt. Vandaar dit overbodige blogbericht met een hoog metagehalte. Marseille volgt nog. Tenzij ik een lamp dien te vervangen.

woman in white dress sitting on green grass and waiting for golfer
Photo by cottonbro

Door Lennart

Lennart schrijft, componeert, lacht, huilt, observeert, denkt na en creëert.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.